ptaki Syberii i nie tylko - dziwonia

Dziwonia zwyczajna (Erythrina erythrinus)
Ten gatunek poznałem dość późno, około 10 lat temu. Chociaż odwiedzałem miejsce nad rzeką, tuż kolo mostu od dawna, dopiero wtedy dojrzałem śpiewającą dziwonię na czubku wierzby. Zapamiętałem tę skromną ale przyjemną melodię. Od tego czasu corocznie przyjeżdżam wiosną i latem obserwować dziwonię ciągle w tym samym miejscu. Trudniej było mi spostrzec samiczkę.Ten ptak nie jest powszechnie znany i jak sądzę dość nieliczny na Podlasiu.

Oto śpiew dziwonii

Dziwonia zwyczajna, dziwonia (Carpodacus erythrinus)

    Chcę przedstwić ptaka nie tak pospolitego, jak wiele innych wokół nas. Ten gatunek poznałem dość późno.Lubię jego dość cichy łagodny i melodyjny śpiew.
Dziwonia zwyczajna, dziwonia (Carpodacus erythrinus) – gatunek małego ptaka wędrownego z rodziny łuszczaków (Fringillidae).

Opis
Ptak o krępej sylwetce, dużej głowie i dość długim ogonie. Dziób w kształcie stożka, mocny i o wypukłych krawędziach. Samiec na piersi, szyi, głowie i kuprze lśni czerwoną (szkarłatną) barwą, skrzydła ciemnobrązowe. Właściwą szatę zyskuje dopiero w 3-4 roku życia. Wierzch ciała jest brązowy, a na grzbiecie widnieją brązowawe smugi. Samica i młode oliwkowobrązowe, podobne do wróbla. Ubarwione są skromnie, jak też niewybarwione jeszcze samce, od spodu widać ciemne plamkowanie. U obu płci biały spód ciała i dwie niezbyt wyraźne płowe pręgi na skrzydłach.Gatunek podobny do gila, choć mniejszy od niego i nie ma w ubarwieniu czarnej barwy. Kształtem i barwami bardziej przypomina makolągwę zwyczajną.

Występowanie
W Polsce nieliczny ptak lęgowy, lokalnie (w dolinach dużych rzek i na wybrzeżu) średnio liczny[6]. Spotykany jest w całej Polsce, w tym w niższych górach, choć rozmieszczenie jest bardzo nierównomierne i przeważnie związane z wodą - głównie w dolinach dużych i mniejszych rzek, wokół jezior i stawów hodowlanych, np. na wybrzeżu Bałtyku, Mazurach i Lubelszczyźnie. Przeloty w maju–czerwcu oraz sierpniu–wrześniu. Dziwonie to ptaki, które gnieżdżąc się w Polsce nietypowo migrują zimą do południowej Azji (a nie jak większość naszej awifauny do Afryki lub śródziemnomorskiej Europy)

Biotop
Bujne, gęste zarośla, wikliny nadrzeczne, doliny rzek i stawów (obrzeża olsów), zadrzewienia, zakrzewione torfowiska wysokie, tereny podmokłe, strefy przybrzeżne, mokradła, kępy i pasy zieleni, a niekiedy zaniedbane ogrody. Zamieszkuje siedliska, które sąsiadują z obszarami otwartymi. Istotna jest też dobrze wykształcona warstwa krzewów i pokrywa ziół.

Głos
Charakterystyczny śpiew samca na wiosnę jest krótką, fletową, kilkusylabową gwiżdżącą piosenką i przypomina melodię wydawaną przez wilgę. To czyste "titu tejutja". Najintensywniej go słychać rano, choć roznosi się też w godzinach południowych i nawet w lipcu, gdy większość śpiewających ptaków milczy. Samce, choć dopiero po paru latach mają szatę dojrzałą to już w pierwszym roku życia zaczynają śpiewać (może więc z pozoru wyglądać, że to samica wykonuje pieśń godową).